ఎల్లవేళల

ప్రాపకం

nani — Sun, 29 Jun 2008 15:19:13 +0200

మనం ఎందుకో, ఎదుటివారి కనుసన్నల్లో మెలగాలని, వారిని ప్రసన్నం చేసుకోవాలని, ప్రసన్నతకలిగే పనులే చేయాలని, అలా చేయడంలోనే మన మనుగడ ఉంటుందని, పైవారి ఆశీస్సుల కోసం ప్రాకులాడతాము, ప్రాపకం కోసం అర్రులు చాస్తాం, అది కేవలం తాత్కాలికమని తెలిసినా కూడా ...
ఇదొక పెద్ద ఊబి లాంటిది, అన్ని రకాలయిన మత్తు పదార్దాలకు అతీతమయినది, దీనికి అలవాటు పడితే, అందులోంచి బయటకు రాలేనంత మాయా ప్రపంచం.
ప్రాపకం అనేది ఎంత దారుణమయినదంటే, అందులో ఇరుక్కుంటే, ఆఖరికి మన అస్థిత్వాన్ని కోల్పోవలసిన పరిస్థితులు ఏర్పడినా కూడా, అటువంటి సంధర్భాల్లో కూడా బయటకు రాలేకపోతాము, అభద్రతా భావానికి లోనవుతాము.
సాధారణంగా మనకి మనమీద కంటే ఎదుటివారిమీద నమ్మకం ఎక్కవ.
అందుకే ఇటువంటి పరిస్థితులనుండి మనల్ని మనం కాపాడుకోఅవాలి.
సకారాత్మకమయిన ఆలోచనా ధ్రుక్పధాన్ని అలవరుచుకుని, మన నైపుణ్యాలను అభివృద్ధి చేసుకుని, నిత్యనూతనంగా ఉండడం ద్వారా, మనమీద మనకు నమ్మకం ఏర్పడుతుంది, తద్వారా విజయం సాధించడానికి కావలసిన పునాదులు ఏర్పడతాయి. అప్పుడు ప్రపంచం అంతా మీ వెంటే...
అన్నింటికంటే ముఖ్యమయిన విషయం ఏమిటంటే, ఎదుటివారిని మెప్పించాలన్న ఉద్దేశంతో ఏ పని చేయ్యకండి ...
ఏపని చేసినా కష్టపడి చెయ్యడం కాకుండా, ఇష్టపడి చెయ్యండి, అందులో ఉన్న ఆనందమేవేరు.

గుళ్ళు - గోపురాలు

nani — Fri, 06 Jun 2008 21:34:51 +0200

పాపం పెరిగిపోతున్నాదని అందరు గాని భక్తి కూడా అంతకంతకూ పెరుగుతున్నాది.
పాపభీతి అనండి లేదా వేరే ఏమైనా కానియ్యండి, కారణాలు అప్రస్తుతం .......
ఇలా అనడానికి చాలా ఋజువులు ఉన్నాయి, సందేహం లేదు.
ఎందుకంటే అనేకమంది తమతమ ఇళ్ళముందు, ఆరుబయట తమకు నచ్చిన దైవాన్ని ప్రతిష్టించి, చిన్న గుడి కట్టించి, దూపదీపనైవేద్యాలతో కొలుస్తున్నారు, అందులో వీధి చివర్లోనో, రోడ్డు ప్రక్కగా ఇళ్ళు ఉన్నవారే అధికం .....
నా ఉద్దేశంలో భక్తిని గాని, భక్తులను శంకించడం కాదు, అది ప్రస్తావన కూడా కాదు...
భక్తిని/ మూఢ నమ్మకాన్ని అడ్డుపెట్టుకుని ఈ విధంగా గుళ్ళు గోపురాలు తామరతంపరగా కట్టడాన్ని ప్రశ్నించాల్సిన విషయం/ సమయం.........
మన దేశంలో లెక్కలేనన్ని గుళ్ళు గోపురాలు ఉన్నాయి, బహుశా ప్రపంచలో మరెక్కడా ఉండవేమో? ఇంకా రోజురోజుకీ ఆలయాలు నిర్మించడానికి గల పరమార్దం ఒకటే.........
రహదారులు/ రోడ్లు జనసంచారానికి అనుకూలంగా వెడల్పుచెయ్యవలసి వచ్చినప్పుడు, ఈ ఆలయాల మూలంగా లేదా మూఢనమ్మకానికి లోబడి తమతమ స్థలాలకు ఎటువంటి నష్టం కలగకూడదన్న దూరదృష్టి తప్ప వేరే ఏమీలేదన్నది నా అభిప్రాయం, ఇప్పటికైనా ఇటువంటివాటిని అరికట్టాలి.

అభిమానం

nani — Tue, 03 Jun 2008 16:00:50 +0200

అభిమానం, భక్తి, ఆరాధ్యభావన ఉండవలసిందే, ఎవరూ కాదనలేని విషయం.
కానిఈ ఇదే కొన్ని సంధర్భాల్లో మితిమీరుతున్నట్ట్లుగా కనిపిస్తున్నాది.
ఈ మధ్య వచ్చిన వార్త ప్రకారం చాలా మంది మహనీయుల విగ్రహాలు నెలకొల్పడానికి నిర్ణయించినట్లు తెలిసింది. ఆయా వ్యక్తుల సేవలు గుర్తించడానికి వేరే ఏమైనా చేస్తే బాగుంటుంది, కానీ ఈ విధంగా విగ్రహాలు నెలకొల్పుకుంటూ పోతే దానికి అంతే ఉండదు. రాజుల సొమ్ము రాళ్ళపాలు ఒకనాటి మాటయితే, ప్రజల సొమ్ము విగ్రహాలు/ సమాధుల పాలు నేటి విధానం లాగ ఉన్నది.
ఈ విధంగా విగ్రహాలు ఏర్పాటు చేసుకుంటూపోతే, ఏ కూడలిలోనూ స్థలాలు మిగలవు, లేదా విగ్రహాలే మిగులుతాయి. పై స్థాయిలో ఉన్నవారు వారివారి నాయకుల/ బంధువుల విగ్రహాల ఏర్పాటు నిరంతరంగా సాగుతూనే ఉన్నాది. దేశాధినేతలు/ ప్రపంచ ప్రఖ్యాతి గాంచిన నేతలు మొదలు, పట్టణాలు, నగరాలు, గ్రామాలు ఆఖరికి గల్లీ నాయకుల విగ్రహాలు ఏఅర్పాటు చేసే ధోరణి ఎక్కువైపోతున్నాది.
ఎవరో చేసారు, మనం ఎందుకు చెయ్యకూడదు అన్నదే తప్ప దీనివల్ల సాధించేది ఏముంటుంది, ఆఖరికి వాటిని శుభ్రం చేసే నాధుడుకూడా ఉండరు.
అభిమానం యొక్క విచిత్రపోకడల పరకాష్ట ఏమిటంటే, విగ్రహాలకు/ పోస్టర్లకు కూడా పాలభిషేకాలు/ తైలాభిషేకాలు చేస్తున్నారు.
దాహం వేసినవాడికి/ ప్రాణం ఉన్న మనిషికి గుక్కెడు మంచినీళ్ళు పోయడానికి కూడా సంకోచించే ఈ రోజుల్లో, ఇలా విగ్రహాలకు పాలాభిషేకం చెయ్యడం ఇదెక్కడి చోధ్యం ...
మనం ఎక్కడికి పోతున్నలో అర్దం కావట్లేదు.

కృతజ్ఞత

nani — Mon, 19 May 2008 15:56:59 +0200

మనకు ఎవరైనా చిన్నదైనా/ పెద్దదైనా లేక ఏరకమైన సహాయం చేసినట్లయితే మనం దానికి ప్రతిగా వెంటనే ధన్యవాదములు తెలియజేస్తాం, భావప్రకటనకే ఎక్కువ ప్రాధాన్యం ఇస్తాం, ఎందుకంటే అన్నిటికంటే అదే సులువైనది కదా!

అంతేకాని, మనకు సహాయం చేసినవారికి ప్రత్యుపకారంగా ఏవిధమైన సహాయం చెయ్యవలసివచ్చినప్పుడు/ మనం చెయ్యగలసిదైనప్పటికి కూడా మనం తప్పించుకోజూస్తాం లేదా మొహం చాటేస్తాం.
నా అభిప్రాయం ప్రకారం కృతజ్ఞతాభవం మాటల్లోకాకుండా చేతల్లోచేసిచూపిస్తేనే దానికి సార్ధకత.
అలాగే అభిమానం, గౌరవం మొదలైనటువంటివి కూడా మాటల్లోనే వ్యక్తపరచడానికే ప్రాధాన్యం ఇస్తుంటారు, దానివల్ల వాటియొక్క ఔన్నత్యం తేలిపోతొంది, అలాకాకుండా కృతజ్ఞత, అభిమానం మరియు గౌరవం లాంటివాటిని మాటల్లో కాక చేతల్లో చేసి చూపించాలి.

ద్వందనీతి

nani — Sat, 17 May 2008 12:59:45 +0200

నీతిని, న్యాయాన్ని మనకైతే ఒకలాగ, ఇతరులకైతే వేరొకలాగ అన్వయించడమే ద్వందనీతి ... ఇదే ఇప్పుడు అనేక అక్రమాలకు, ఆక్రుత్యాలకు, అన్యాయాలకు కారణభూతమవుతున్నది.
అంతెందుకు మనం చెప్పెది చెయ్యం, చేసేది చెప్పం. ఎందుకంటే మనం చెప్పే విషయాలమీద మనకే నమ్మకం లేకపోవడం కావచ్చు లేదా అవి మనం ఎలాగూచెయ్యమన్న ఆలోచనకావచ్చు.

హక్కులు, సదుపాయాలు, అధికారాలు అన్నీమనకే దక్కాలి, భాధ్యత వహించడానికి మాత్రం వెనకాడతాం లేక తప్పించుకోజూస్తాం, వీలైతే ప్రక్కవాడిమీదకు తోసెయ్యడానికి ప్రయత్నిస్తాం.
ఒకటి మాత్రం స్పష్టం, మనం చెయ్యల్సిన పనులు, నిర్వర్తించాల్సిన విధులు ఎంత కాలయాపన చేసినప్పటికి, తప్పించుకోజూసినప్పటికీ వాటిని మనం మాత్రమే చెయ్యాల్సి ఉంటుంది, భాధ్యత కూడా వహించాల్సి ఉంటుంది.

హాయిగా నవ్వండి మనసారా

nani — Sun, 04 May 2008 15:03:06 +0200

గిరిగీసుకుని/ గడి కట్టుకుని, తమని తాము బంధించుకుని బతికేస్తుంటారు చాలా మంది. ప్రపంచభారాన్నంతా తామే మొస్తున్నంతగా కృంగిపోతారు, గానుగకు కట్టిన ఎద్దు మాదిరి తమ చుట్టూ తాము తిరుగుతారు. ఎవరితోనైనా మాట్లాడితేఎమైపోతుందోనని, ఏం చెయ్యాల్సివస్తుందోనని భయమేమో.
జరిగినంత కాలం బాగానే ఉంటుంది, కాని సంఘం నుంచి, సమాజం నుంచి మనని మనం ఎంత కాలం దూరం చేసుకుంటాం, చివరకు గాని తెలియదు మనమేం కోల్పోయామో.
జీవితాంతం మన విషయాలు ఎవరికీ తెలియకూడదని గుంభనగా, లౌక్యంగా ఉండాలనే తాపత్రయంలో, గుప్పెట బిగించి, గుండె తలుపులు మూసి, బావిలో కప్పలా తయారవుతాము.

అంతా మారాలనుకుంటాము, కేవలం మనం తప్ప.

గది తలుపులు, కిటికీలు మూసి ఉంచేస్తే, ధారాళంగా గాలి, వెలుతురు ప్రసరించక ఎలా గబ్బు కంపు కొడుతుందో, అలాగే మనం కూడా తయారవుతాం. వచ్చినప్పుడు ఏమి తెచ్చుకున్నాం, పోయేటప్పుడు ఏమి తీసుకుపోతాం, మధ్యలో ఎందుకంత అభధ్రతా భావం.

ఆఖరికి మనసారా నవ్వడానికి కూడా సంశయమే. ఆనందంగా ఉన్నామని ఎదుటివాడికి తెలిస్తే ఏదో అయిపోతుందన్నంతగా కుచించుకుపోయాము.

అనేక మానసిక/ శారీరక రుగ్మతలకు మూలం ఇదే.

అందరితో కలవండి, భావ సారూప్యత కలిగినవారితో మనసువిప్పి భావాలను పంచుకోండి. తరువాత కలిగిన మార్పుకు మీరే ఆశ్చర్యపోతారు.

హాయిగా నవ్వండి మనసారా .........

నవ్వుల దినోత్సవం సంధర్బంగా ... అభినందనలతో ... శర్మ

సహాయం

nani — Tue, 29 Apr 2008 20:23:24 +0200

మనం ఎవరికైనా ఏ విధమయిన సహాయం చెయ్యాలంటే ఎంతో ఆలోచిస్తాం, మనకు తిరిగి వారివల్ల ఉపయోగం ఉంటుందోలేదోనని బేరీజు వేసుకుంటాము, అయినా సంశయిస్తాము. వారు అభ్యర్దిస్తేనే గాని సహాయం చెయ్యడానికి ముందుకురాము. అలా అయితే మనం చాలా సంకుచితంగా ఆలోచిస్తున్నట్టే లెక్క.
ప్రత్యుపకారానికి సంభందించిన విషయాలను ధృష్టిలో పెట్టుకోకుండా, మనస్పూర్తిగా, మీ పరిధిలో, మీకు చేతనయిన సహాయం చెయ్యండి.

అనుభవపూర్వకంగా ఒక విషయం చెప్తున్నాను ...

మీ కష్టకాలంలో/ అవసరంలో ఉన్నప్పుడు, మీరు ఊహించని విధంగా, మీకు సహాయం చెయ్యడానికి చాలా మంది ముందుకు వస్తారు.

ప్రయత్నించి చూడండి, మీకే తెలుస్తుంది.

ఆనందం

nani — Mon, 28 Apr 2008 18:08:25 +0200

ఆనందం కోసం ఎక్కడెక్కడో వెతుకుతాం, అది బయట దొరికే వస్తువు కాదు, అది మనలోనే దాగి ఉంటుంది, దానిని వెతికి వెలికి తీయవలసి ఉంటుంది. అది డబ్బుతో కొనగలిగేది కాదు. డబ్బుతో కొనగలమని అనుకోవడం ఒక భ్రమ మాత్రమే, అది కూడా తాత్కాలికమే.

మన వద్ద ఎదో లేదని, ఎదో కొల్పోయామని భావించకుండా, ఉన్నదానితో సంతృప్తిగా ఉండగలిస్తే దానిని మించిన ఆనందం వేరొకటి లేదు. కొంత ప్రయత్నం, కొంత కృషి ద్వారా ఆనందంగా ఉండడం అలవాటవుతుంది. ప్రతి సంధర్భాన్ని మనసారా అనుభవించి ఆస్వాధించగలిగినప్పుడే అది సాధ్యమవుతుంది.

ఎవరో మహా కవి చెప్పినట్టు ఆనందం సీతాకోకచిలుక లాంటిది, దానిని పట్టుకోవాలని వెంటపడితే అది అందకుండాపోతుంది, అలా కాకుండా ఒక దగ్గర స్థిరంగా స్థిమితంగా ప్రశాంతంగా కూర్చుంటే ఆనందం అనే సీతాకోకచిలుక మన భుజం మీద వాలుతుంది.

మిమ్మల్ని మీరు తెలుసుకునే ప్రయత్నం చెయ్యండి, మీకేం కావాలో తెలుసుకోండి, ఆశావహ ధృక్పధం అలవాటు చేసుకుంటే, సగం ఆనందం మీ వెంటే.

అందరూ మంచివారే

nani — Thu, 24 Apr 2008 21:20:34 +0200

అందరూ మంచివారే వారి వారి స్థానాల్లొ, ఎటొచ్చీ ఇంకొకరి విషయాల్లొ తలదూర్చి కంగాళీ చెయ్యకుండ ఉండినంతవరకు. పైగా అసలు చిక్కంతా ఎక్కడ వస్తుందంటే, ఎవరు ఏ పని చెయ్యాలో అది తప్ప అన్ని పనులు చేస్తారు, అదో ఆనందం. ఎదుటి వారిని సంత్రుప్తి పరచటంలోనే అంతా ఊందనుకుంటారు, తను చెసే పనిలో తనకు ఆనందం దక్కాలని అనుకోరు.

నమ్మకం

nani — Sun, 20 Apr 2008 14:37:37 +0200

ఏ పని చెయ్యాలన్నా ముందు మనమీద మనకు నమ్మకం ఉండాలి, ఆ తరువాతే మిగతా విషయాలు పరిగణలోకి వస్తాయి.మన మీద మనకు నమ్మకం ఏర్పడాలంటే కొంత సాధన అవసరం, అది చిన్న చిన్న విజయల ద్వారా సాధ్యం అవుతుంది. ఆ విజయాలను మనసారా ఆస్వాదించాలి. అప్పుడు మెల్లమెల్లగా మనం కూడా ఏ పనైనా చెయ్యగలమనే నమ్మకం ఏర్పడుతుంది.