ఎల్లవేళల

మనకు ఎవరైనా చిన్నదైనా/ పెద్దదైనా లేక ఏరకమైన సహాయం చేసినట్లయితే మనం దానికి ప్రతిగా వెంటనే ధన్యవాదములు తెలియజేస్తాం, భావప్రకటనకే ఎక్కువ ప్రాధాన్యం ఇస్తాం, ఎందుకంటే అన్నిటికంటే అదే సులువైనది కదా!

అంతేకాని, మనకు సహాయం చేసినవారికి ప్రత్యుపకారంగా ఏవిధమైన సహాయం చెయ్యవలసివచ్చినప్పుడు/ మనం చెయ్యగలసిదైనప్పటికి కూడా మనం తప్పించుకోజూస్తాం లేదా మొహం చాటేస్తాం. 
నా అభిప్రాయం ప్రకారం కృతజ్ఞతాభవం మాటల్లోకాకుండా చేతల్లోచేసిచూపిస్తేనే దానికి సార్ధకత.
అలాగే అభిమానం, గౌరవం మొదలైనటువంటివి కూడా మాటల్లోనే వ్యక్తపరచడానికే ప్రాధాన్యం ఇస్తుంటారు, దానివల్ల వాటియొక్క ఔన్నత్యం తేలిపోతొంది, అలాకాకుండా కృతజ్ఞత, అభిమానం మరియు గౌరవం లాంటివాటిని మాటల్లో కాక చేతల్లో చేసి చూపించాలి.

నీతిని, న్యాయాన్ని మనకైతే ఒకలాగ, ఇతరులకైతే వేరొకలాగ అన్వయించడమే ద్వందనీతి … ఇదే ఇప్పుడు అనేక అక్రమాలకు, ఆక్రుత్యాలకు, అన్యాయాలకు కారణభూతమవుతున్నది.
అంతెందుకు మనం చెప్పెది చెయ్యం, చేసేది చెప్పం. ఎందుకంటే మనం చెప్పే విషయాలమీద మనకే నమ్మకం లేకపోవడం కావచ్చు లేదా అవి మనం ఎలాగూచెయ్యమన్న ఆలోచనకావచ్చు.

హక్కులు, సదుపాయాలు, అధికారాలు అన్నీమనకే దక్కాలి, భాధ్యత వహించడానికి మాత్రం వెనకాడతాం లేక తప్పించుకోజూస్తాం, వీలైతే ప్రక్కవాడిమీదకు తోసెయ్యడానికి ప్రయత్నిస్తాం.
ఒకటి మాత్రం స్పష్టం, మనం చెయ్యల్సిన పనులు, నిర్వర్తించాల్సిన విధులు ఎంత కాలయాపన చేసినప్పటికి, తప్పించుకోజూసినప్పటికీ వాటిని మనం మాత్రమే చెయ్యాల్సి ఉంటుంది, భాధ్యత కూడా వహించాల్సి ఉంటుంది.